رباعیات خیام

رباعی پانزدهم

omarkhayam — Tue, 11 Sep 2007 05:49:22 GMT

می خوردن و گرد نیکوان گردیدن		به زانکه بزرق زاهدی ورزیدن
گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود		پس روی بهشت کس نخواهد دیدن

omarkhayam — Tue, 11 Sep 2007 05:42:09 GMT

قومی متفکرند اندر ره دین		قومی به گمان فتاده در راه یقین
میترسم از آن که بانگ آید روزی		کای بیخبران راه نه آنست و نه این

omarkhayam — Tue, 11 Sep 2007 05:37:59 GMT

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم		وین یکدم عمر را غنیمت شمریم
فردا که ازین دیر فنا درگذریم		با هفت هزار سالگان سر بسریم

omarkhayam — Tue, 11 Sep 2007 05:36:07 GMT

یک جام شراب صد دل و دین ارزد		یک جرعه می مملکت چین ارزد
جز باده لعل نیست در روی زمین		تلخی که هزار جان شیرین ارزد

omarkhayam — Tue, 11 Sep 2007 05:33:01 GMT

هرگز دل من ز علم محروم نشد		کم ماند ز اسرار که معلوم نشد
هفتاد و دو سال فکر کردم شب و روز		معلومم شد که هیچ معلوم نشد

omarkhayam — Tue, 11 Sep 2007 05:21:18 GMT

گویند بهشت و حور و کوثر باشد		جوی می و شیر و شهد و شکر باشد
پر کن قدح باده و بر دستم نه		نقدی ز هزار نسیه خوشتر باشد

omarkhayam — Tue, 11 Sep 2007 05:20:18 GMT

گویند بهشت و حورعین خواهد بود		آنجا می و شیر و انگبین خواهد بود
گر ما می و معشوق گزیدیم چه باک		چون عاقبت کار چنین خواهد بود

omarkhayam — Tue, 11 Sep 2007 05:15:17 GMT

می نوش که عمر جاودانی اینست		خود حاصلت از دور جوانی اینست
هنگام گل و باده و یاران سرمست		خوش باش دمی که زندگانی اینست

omarkhayam — Tue, 11 Sep 2007 05:13:04 GMT

می خوردن و شاد بودن آیین منست		فارغ بودن ز کفر و دین دین منست
گفتم به عروس دهر کابین تو چیست		گفتا دل خرم تو کابین منست

omarkhayam — Mon, 10 Sep 2007 20:32:20 GMT

گویند کسان بهشت با حور خوش است		من میگویم که آب انگور خوش است
این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار		کاواز دهل شنیدن از دور خوش است